ما را به خاطر بیاور

 

ما را که تازه جوانانی 22 ساله بودیم
شور عشق در سینه داشتیم
وپیش از آنکه عاشق شویم
سینه به خاک سپرده
مردیم
ما را به خاطر بیاور
ما را که سینه سرخانی خنیاگر بودیم
و ده به ده
نه در آسمان و نه در کوهسار و نه بر شاخسار
که در بازار
پیش از آنکه آوازه خوان شویم
بر شاخه تکیده از تکیه گاه خویش
جان را سپردیم
به خاطر دارم پیامتان و سرنوشتتا ن را
که همیشه از گذرگاه خاطرم در گذر است
آوازه های صامت سینه سرخان سینه بر میخ
تجسد. آرزوهای بیست و دو سالگان سینه بر سنگ
که از تکرار یادشان شاید
پیش از آنکه شاعر شوم
بیست و دو ساله می میرم

شهید عزت ابراهیم نژاد

یار دبستانی من ، با من و همراه منی
چوب الف بر سر م ا، بغض من و آه منی
حک شده اسم من و تو، رو تن این تخته سیاه
ترکه ی بیداد و ستم ، مونده هنوز رو تن ما
دشت بی فرهنگی ما هرزه تموم علفاش
خوب اگه خوب ؛ بد اگه بد ، مرده دلای آدماش

دست من و تو باید این پرده ها رو پاره کنه
کی میتونه جز من و تو درد مارو چاره کنه ؟

یار دبستانی من ، با من و همراه منی
چوب الف بر سر ما ، بغض من و آه منی
حک شده اسم من و تو ، رو تن این تخته سیاه
ترکه بیداد و ستم ، مونده هنوز رو تن ما


یار دبستانی من ، با من و همراه منی
چوب الف بر سر ما ، بغض من و آه منی
حک شده اسم من و تو ، رو تن این تخته سیاه
ترکه ی بیداد و ستم ، مونده هنوز رو تن ما

دشت بی فرهنگی ما هرزه تموم علفاش
خوب اگه خوب ؛ بد اگه بد، مرده دلهای آدماش
دست من و تو باید این پرده ها رو پاره کنه
کی میتونه جز من و تو درد مارو چاره کنه ؟
یار دبستانی من ، با من و همراه منی
چوب الف بر سر ما ، بغض من و آه منی
حک شده اسم من و تو ، رو تن این تخته سیاه
ترکه ی بیداد و ستم ، مونده هنوز رو تن ما

جمشید جم

نمی دونم چرا چند وقته همش به گذشته فکر می کنم . چند روز پیش رفته بودم چهارراه کالج دیدم بهترین فرصته تا یه سری به دبیرستانی که می رفتم بزنم . یادش به خیر بهترین دوران زندگیم بود . حالا رفتیم تو دبیرستان یاد شعر دوران دبستان افتادم . یاد اونوقتا هم به خیر.

 اشك يتيم

روزي گذشت پادشهي از گذرگهي     

فرياد شوق بر سر هر كوي و بام خاست

پرسيد زان ميانه يكي كودك يتيم

كاين تابناك چيست كه بر تاج پادشاست

آن يك جواب داد چه دانيم ما كه چيست

پيداست آنقدر كه متاعي گرانبهاست

نزديك رفت پيرزني گوژپشت و گفت

اين اشك ديده ي من و خون دل شماست

ما را به رخت و چوب شباني فريفته است

اين گرگ سالهاست كه با گله آشناست

آن پارسا كه ده خرد و ملك، رهزن است

آن پادشا كه مال رعيت خورد، گداست

بر قطره سرشك يتيمان نظاره كن

تا بنگري كه روشني گوهر از كجاست

پروين، به كجروان سخن از راستي چه سود

كو آن چنان كسي كه نرنجد ز حرف راست

پروین اعتصامی

بسترم

صدف خالي يك تنهايي است

و تو چون مرواريد

گردن آويز كسان ديگري ...

 ه. الف. سايه

 دلم مي خواست سقف معبد هستي فرو مي ريخت
پليديها و زشتيها، بزير خاك مي ماندند
بهاري جاودان آغوش وا ميكرد
جهان در موجي از زيبائي و خوبي شنا مي كرد
بهشت عشق مي خنديد.
بروي آسمان آبي آرام
پرستوهاي مهر و دوستي پرواز مي كردند
بروي بامها ناقوس آزادي صدا مي كرد
مگو : -"اين آرزو خام است !"
مگو : -"روح بشر همواره سرگردان و ناكام است"
اگر اين كهكشان از هم نمي پاشد،
و گر اين آسمان در هم نمي ريزد،
بيا تا ما : "فلك را سقف بشكافيم و طرحي نو دراندازيم"
بشادي : "گل برافشانيم و مي در ساغر اندازيم"

فريدون مشيری